Ο Σαντιό Μανέ υπήρξε ξανά ο ήρωας της Σενεγάλης. Όχι, όμως, με τον τρόπο που συνηθίζει να γράφεται η ποδοσφαιρική μυθολογία· όχι με ένα γκολ της τελευταίας στιγμής ή μια ατομική ενέργεια η οποία λυγίζει την άμυνα. Αυτή τη φορά, ο 34χρονος (γεννημένος στις 10/4/1992) Μανέ κέρδισε την αθανασία με κάτι πολύ πιο σπάνιο: με μια πράξη ήθους, αυτοσυγκράτησης και βαθιάς κατανόησης του τι σημαίνει ποδόσφαιρο ως κοινωνικό γεγονός.
Ο τελικός του 35ου Κυπέλλου Εθνών Αφρικής στο πανέμορφο γήπεδο «Prince Moulay Abdallah» απέναντι στο Μαρόκο (1-0) , την διοργανώτρια χώρα, εξελίχθηκε σε σκηνικό έντασης και αμφισβήτησης. Ένα πέναλτι στις καθυστερήσεις, έπειτα από παρέμβαση του VAR, άναψε τη φωτιά. Οι ποδοσφαιριστές της Σενεγάλης αποχώρησαν προς τα αποδυτήρια, ακολουθώντας την οργή της στιγμής και την παρότρυνση του προπονητή τους Πάπε Τιαό. . Το παιχνίδι αιωρούνταν επικίνδυνα στο κενό, μαζί με το κύρος της διοργάνωσης και το μέλλον μιας εθνικής ομάδας.
Τότε ήταν που ο Μανέ έκανε το βήμα μπροστά. Μαζί με τον τερματοφύλακά του Εντουάρ Μεντί , μπήκε στα αποδυτήρια και μίλησε στους συμπαίκτες του όχι ως σταρ, αλλά ως άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει τις συνέπειες της απουσίας ευθύνης. Τους θύμισε ότι η αποχώρηση δεν θα σήμαινε απλώς ήττα στα χαρτιά, αλλά βαριά τιμωρία για τους ίδιους, για την ομοσπονδία, για την χώρα. Δεκαέξι λεπτά αργότερα, οι «Λέοντες της Τεράνγκα» επέστρεφαν στον αγωνιστικό χώρο. Εκείνη τη στιγμή, το ποδόσφαιρο είχε ήδη νικήσει.
Η ειρωνεία της μοίρας ήθελε τον Μπραχίμ Ντίαθ να επιχειρεί μια αλαζονική εκτέλεση τύπου «αλά Πανένκα» και τον Μεντί να μπλοκάρει την μπάλα σχεδόν όρθιος. Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση και εκεί, με το μομέντουμ πλέον καθαρά υπέρ της Σενεγάλης, ο Πάπε Γκέιγ έγραψε τον επίλογο με ένα γκολ-ποίημα. Όμως η ιστορία είχε ήδη κριθεί αλλού.
Για τον Μανέ, αυτός ο τίτλος μοιάζει με κύκλο που κλείνει. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε από το Μπαμπαλί, παίζοντας μπάλα σε χωματένιους δρόμους, που είδε ως παιδί την ανατροπή της Λίβερπουλ το 2005 και αργότερα φόρεσε τη φανέλα των Λίβερπουλ και Μπάγερν Μονάχου , αποχωρεί από το κύπελλο Εθνών Αφρικής ως δύο φορές πρωταθλητής. Όχι απλώς νικητής, αλλά ηγέτης.
Η ανθρωπιά του δεν είναι καινούργια. Στο Μπαμπαλί έχτισε νοσοκομείο και σχολείο, χρηματοδότησε τζαμιά, στάθηκε δίπλα στην κοινότητά του στην πανδημία. Δεν το διαφήμισε ποτέ. Όπως και τότε, στο Τοξτεθ του Λίβερπουλ, όταν καθάριζε διακριτικά τις τουαλέτες ενός τζαμιού μετά από αγώνα, μακριά από κάμερες και τίτλους.
Αυτός είναι ο Μανέ που λατρεύει η Αφρική. Όχι μόνο ο σκόρερ των μεγάλων στιγμών, όχι μόνο ο ηγέτης με το περιβραχιόνιο στο μπράτσο, αλλά ο άνθρωπος που, σε έναν τελικό βγαλμένο από ταινία, διάλεξε τη λογική αντί για το χάος. Κι αν το τρόπαιο σήκωσε η Σενεγάλη, την ψυχή του ποδοσφαίρου την κράτησε όρθια ένας άνθρωπος: ο Σαντιό Μανέ.
