Εν μέσω μιας καταιγίδας ερωτημάτων για τον Μοχάμεντ Σαλάχ και το μέλλον του στη Λίβερπουλ, ο Άρνε Σλοτ δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο των γενικόλογων απαντήσεων. Αντιθέτως, κατέθεσε μια σπάνιας ειλικρίνειας τακτική αυτοκριτική, αποκαλύπτοντας τα βαθύτερα αίτια μιας αγωνιστικής καθίζησης που ξεπερνά κατά πολύ το πρόσωπο του Αιγύπτιου σταρ.
Η Λίβερπουλ, όπως παραδέχθηκε, δεν δυσκολεύεται απλώς φέτος· δυσκολεύεται διαφορετικά. Οι αντίπαλοι έχουν προσαρμοστεί, αποφεύγουν το οργανωμένο build–up, παίζουν άμεσα, με μακρινές μπαλιές, ποντάροντας στη σωματική υπεροχή και στις δεύτερες μπαλιές . Έτσι, η πίεση που άλλοτε αποτελούσε σήμα κατατεθέν των «κόκκινων» απονευρώνεται, ενώ οι αμυντικές ισορροπίες διαλύονται με ανησυχητική ευκολία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Σλοτ αναγκάστηκε να πειραματιστεί. Διαμάντια, επιπλέον μέσοι, διαφορετικές επιθετικές δυάδες. Όχι από ιδιοτροπία, αλλά από ανάγκη. Η Λίβερπουλ ξεκινά πλέον τους αγώνες της νωθρά, δέχεται συχνά πρώτη γκολ και χάνει το μεγαλύτερο όπλο της προηγούμενης σεζόν: τις αντεπιθέσεις. Εκεί όπου ο Σαλάχ μεγαλουργούσε, βρίσκοντας χώρους, ρυθμό και αριθμούς ιστορικού επιπέδου.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι αυτό το αγωνιστικό περιβάλλον δεν υπάρχει πια. Οι άμυνες στέκονται βαθιά, οι χώροι εξαφανίζονται και ο Σαλάχ, απαλλαγμένος μεν από αμυντικά καθήκοντα, αποκομμένος δε από τη φυσική ροή του παιχνιδιού, μοιάζει λιγότερο απειλητικός. Οι υποκείμενοι αριθμοί του –αναμενόμενα γκολ, αναμενόμενες ασίστ, επιτυχημένες ντρίμπλες– καταγράφουν πτώση η οποία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Όχι επειδή «τελείωσε», αλλά επειδή το πλαίσιο γύρω του έχει αλλάξει ριζικά.
Παράλληλα, η αμυντική του συνεισφορά έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Σε στατικές φάσεις, σε δεύτερες μπαλιές , στην πρώτη γραμμή πίεσης, η Λίβερπουλ συχνά παίζει με έναν ποδοσφαιριστή λιγότερο. Και όταν αυτό συνδυάζεται με μια ομάδα η οποία χάνει μονομαχίες και υποχωρεί άναρχα, τα λάθη γίνονται μοιραία. Τα γκολ που δέχεται δεν είναι αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας αδράνειας, αλλά ενός ντόμινο μικρών, επαναλαμβανόμενων αδυναμιών.
Στην επίθεση, η έλλειψη χημείας είναι εξίσου εμφανής. Οι νέες μεταγραφές χρειάζονται χρόνο, οι ρόλοι δεν έχουν παγιωθεί και η Λίβερπουλ μοιάζει να στερείται ενός ξεκάθαρου Σχεδίου Α. Οι συνεχείς αλλαγές στην ενδεκάδα υπονομεύουν τη συνοχή, ενώ η απουσία ενός «φυσικού» δεξιού εξτρέμ ο οποίος να τροφοδοτεί τον Σουηδό φορ Ισάκ με συνέπεια περιορίζει τη δημιουργία από επικίνδυνες ζώνες.
Ίσως, λοιπόν, η επικείμενη απουσία του Σαλάχ λόγω του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής να λειτουργήσει ως αναγκαστική παύση. Μια ευκαιρία για τον Σλοτ να επαναπροσδιορίσει τη δομή, να δοκιμάσει λύσεις χωρίς τη βαριά σκιά του σταρ και να αποκαταστήσει πρώτα την αμυντική βάση. Διότι τα προβλήματα της Λίβερπουλ δεν είναι συγκυριακά ούτε προσωποκεντρικά.
Είναι δομικά. Και όσο αυτά παραμένουν άλυτα, κανένας Σαλάχ –όσο σπουδαίος κι αν είναι– δεν μπορεί μόνος του να αλλάξει την πορεία μιας ομάδας που μοιάζει να κυνηγά διαρκώς τον ίδιο της τον εαυτό.
