Ο ομοσπονδιακός προπονητής της Σκωτίας, Στιβ Κλαρκ δεν είναι άνθρωπος των μεγάλων δηλώσεων. Προτιμά τις χαμηλές νότες, τις προσεκτικές λέξεις, τη σιωπή που αφήνει χώρο για σκέψη. Αυτή τη φορά όμως, ενόψει ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου που πλησιάζει και μιας εθνικής ομάδας η οποία έχει χτιστεί με υπομονή και εσωτερική συνοχή, άφησε να φανεί κάτι από το παρασκήνιο των αποφάσεών του. Και στο επίκεντρο βρέθηκε ένα όνομα το οποίο αιωρείται εδώ και καιρό πάνω από το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο: Χάρβεϊ Μπαρνς.
Ο 28χρονος εξτρέμ της Νιουκάστλ , γεννημένος στην Αγγλία, αλλά με σκωτσέζικες ρίζες από την πλευρά των παππούδων του, μοιάζει να βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο ταυτότητας και επιλογής. Έχει ήδη φορέσει μία φορά την φανέλα της εθνικής Αγγλίας, όμως άφησε πρόσφατα ανοιχτό το ενδεχόμενο να κοιτάξει προς βορρά. Όχι ως λύση ανάγκης, αλλά ως συνειδητή απόφαση. Και αυτό ακριβώς είναι που ενδιαφέρει τον Κλαρκ: όχι το ταλέντο – αυτό θεωρείται δεδομένο – αλλά το «γιατί».
Στις αρχές του νέου έτους, ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Σκωτίας σκοπεύει να επικοινωνήσει με την πλευρά του ποδοσφαιριστή. Όχι για να τον πείσει, αλλά για να διαπιστώσει αν υπάρχει ειλικρινής επιθυμία να ενταχθεί σε μια ομάδα που δεν λειτουργεί ως άθροισμα μονάδων, αλλά ως κοινότητα. Γιατί η Σκωτία του Κλαρκ δεν είναι ανοιχτό κάστινγκ· είναι ένας οργανισμός με μνήμη, με σχέσεις εμπιστοσύνης που έχουν χτιστεί εδώ και εξήμισι χρόνια, με ποδοσφαιριστές οι οποίοι «έφεραν» την ομάδα έως εδώ και δικαιούνται τον σεβασμό.
Οι θέσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι περιορισμένες. Το πλαίσιο ξεκάθαρο. Όποιος μπαίνει, πρέπει να ανεβάζει το επίπεδο και να δένεται με το σύνολο. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Μπάρνς θα μπορούσε ακόμη και να συστηθεί στο κοινό ως Σκωτσέζος στο Σεντ Τζέιμς Παρκ, σε ένα φιλικό προετοιμασίας που η ομοσπονδία επιθυμεί να διοργανώσει τον Μάρτιο. Θα ήταν μια συμβολική αρχή, σε γνώριμο έδαφος, αλλά με διαφορετικά χρώματα.
Την ίδια στιγμή, ο Κλαρκ δεν κοιτά μόνο το παρόν. Στο πλάνο του υπάρχει και το μέλλον. Νεότεροι ποδοσφαιριστές, ακόμη κι αν δεν έχουν σταθερό ρόλο στους συλλόγους τους, μπορούν να ωφεληθούν αν βρεθούν σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Η εμπειρία, το βίωμα, η αίσθηση της κορυφής. Ποδοσφαιριστές όπως ο Λένον Μίλερ, ο οποίος μπορεί να μην παίζει πολύ, αλλά κουβαλά προοπτική.
Στη Σκωτία, τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα κερδίζονται. Και όποιος θέλει να φορέσει το σκούρο μπλε, πρέπει πρώτα να το νιώσει.
