Το καλοκαίρι του 1962, το Παγκόσμιο Κύπελλο ταξίδεψε στη Νότια Αμερική και συγκεκριμένα στη Χιλή.΄Μία χώρα η οποία μόλις δύο έτη πριν είχε δοκιμαστεί σκληρά από έναν καταστροφικό σεισμό ( 9,5 βαθμοί της κλίμακας Ρίχτερ, 22/5/1960, ο μεγαλύτερος που έχει καταγραφεί έως σήμερα) δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στην επιθυμία των Χιλιανών να διοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, παρά την πίεση της ΦΙΦΑ. Παρ’ όλα αυτά, το ποδόσφαιρο κατάφερε να ενώσει τη χώρα και να προσφέρει μια διοργάνωση γεμάτη πάθος και ένταση. Η τελική φάση του παγκοσμίου κυπέλλου του 1962 έμεινε στην ιστορία ως ένα Παγκόσμιο κύπελλο σκληρών αγώνων, μεγάλων συγκινήσεων και σπουδαίων ποδοσφαιριστών που ανέλαβαν να κρατήσουν ζωντανό τον μύθο του παιχνιδιού.
Η εθνική Βραζιλίας έφτασε στη διοργάνωση ως κάτοχος του τίτλου του 1958 και με τη φήμη της καλύτερης ομάδας στον κόσμο. Όλα έμοιαζαν να περιστρέφονται γύρω από τον Πελέ, τον ποδοσφαιριστή ο οποίος είχε μαγέψει τον κόσμο τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Όμως ένας τραυματισμός στα πρώτα παιχνίδια τον ανάγκασε να αποχωρήσει πρόωρα από το τουρνουά, αφήνοντας την εθνική Βραζιλίας να αναζητήσει νέο ηγέτη.
Τότε εμφανίστηκε στο προσκήνιο ένας ποδοσφαιριστής που ενσάρκωνε την απόλυτη ελευθερία του παιχνιδιού. Ο Μανουέλ Γκαρίντσα μετατράπηκε στον μεγάλο πρωταγωνιστή της διοργάνωσης. Με ντρίμπλες οι οποίες έμοιαζαν αδιανόητες , με ταχύτητα, φαντασία και ανεξάντλητη τόλμη, ο Γκαρίντσα ο αποκαλούμενος και «μικρό πουλί» καθοδήγησε τη βραζιλιάνικη επίθεση και έγινε ο ποδοσφαιριστής ο οποίος σήκωσε στις πλάτες του την ομάδα.
Σημαντική ήταν επίσης η παρουσία του εξαιρετικού Βαβά , ενός επιθετικού που γνώριζε όσο λίγοι την τέχνη του γκολ, αλλά και του δημιουργικού Αμαρίλντο , ο οποίος κλήθηκε να καλύψει το κενό του Πελέ και ανταποκρίθηκε με αποφασιστικότητα.
Στην άλλη πλευρά της διοργάνωσης , η εθνική Τσεχοσλοβακίας παρουσίασε μια ομάδα πειθαρχημένη και αποτελεσματική. Μεγάλη μορφή της ήταν ο εξαιρετικός μέσος Γιόσεφ Μάσοπουστ , ένας ποδοσφαιριστής με σπάνια ποδοσφαιρική ευφυΐα, ικανός να ελέγχει τον ρυθμό του παιχνιδιού και να οδηγεί την ομάδα του στις κρίσιμες στιγμές. Ο Μάσοπουστ μάλιστα λίγο μετά αναδείχθηκε και κορυφαίος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστές και του απενεμήθη η «Χρυσή Μπάλα» (19620 από το έγκυρο και έγκριτο France Football.
Ο τελικός διεξήχθη στις 17 Ιουνίου 1962 στο «Εστάδιο Νασιονάλ ντε Τσίλε» . Η εθνική Τσεχοσλοβακίας προηγήθηκε (Μάσοπουστ 15΄) , δημιουργώντας στιγμιαία αμφιβολία για την έκβαση του αγώνα. Όμως η εθνική Βραζιλίας αντέδρασε με ωριμότητα και αυτοπεποίθηση. Οι ποδοσφαιριστές της ανέτρεψαν το σκορ και επικράτησαν με 3-1 (Αμαρίλντο 17΄, Ζίτο 69’,Βαβά 78΄) κατακτώντας το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Το Παγκόσμιο κύπελλο του 1962 έμεινε στη μνήμη ως η διοργάνωση όπου η Βραζιλία απέδειξε ότι δεν ήταν απλώς μια ομάδα γεμάτη ταλέντο. Αλλά μια πραγματικά ποδοσφαιρική δύναμη. Κυρίως όμως ήταν η διοργάνωση η οποία αποκάλυψε την απεριόριστη μαγεία του Μανουέλ Γκαρίντσα, ενός ποδοσφαιριστή ο οποίος έδειξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι χαρά, έμπνευση και ελευθερία.
Έτσι, το Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τον τίτλο της Βραζιλίας, αλλά και για τους ποδοσφαιριστές που με το ταλέντο και την προσωπικότητά τους κράτησαν ζωντανή την πιο όμορφη πλευρά του παιχνιδιού.
