Το καλοκαίρι του 1966, το ποδόσφαιρο επέστρεψε εκεί όπου είχε γεννηθεί. Η Αγγλία φιλοξένησε την τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου του 1966. Μία διοργάνωση η οποία έμελλε να σημαδέψει βαθιά την ιστορία του αθλήματος. Για πρώτη φορά, η χώρα που αν΄δειξε τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου , είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει το τρόπαιο μέσα στο δικό της ποδοσφαιρικό σπίτι. Και εκείνο το καλοκαίρι, μέσα στα γήπεδα της Αγγλίας, αναδείχθηκαν ποδοσφαιριστές οι οποίοι έγραψαν το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στη μνήμη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Η εθνική Αγγλίας στηριζόταν σε μια ομάδα με σπάνια ισορροπία, πειθαρχία και ποιότητα. Η μεγάλη μορφή της ήταν ο χαρισματικός Μπόμπι Τσάρλτον , ένας αριστεροπόδαρος ποδοσφαιριστής με εξαιρετική τεχνική, δυναμικά σουτ και βαθιά αντίληψη του παιχνιδιού. Ο Μπόμπι (μικρότερος αδελφός του Τζάκι) αποτελούσε την ψυχή της ομάδας, τον δημιουργικό πυρήνα γύρω από τον οποίο αναπτυσσόταν το αγγλικό παιχνίδι.
Στην επίθεση ξεχώρισε ο σέντερ φορ Τζεφ Χάρστ , ένας ποδοσφαιριστής που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία στον μεγάλο τελικό. Με ψυχραιμία μπροστά στο τέρμα και αποφασιστικότητα στις κρίσιμες στιγμές, ο Χάρστ μετατράπηκε στον ήρωα μιας βραδιάς που έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη του ποδοσφαίρου.
Καθοριστικός ήταν επίσης ο αρχηγός Μπόμπι Μουρ , ένας λίμπερο με κομψότητα, καθαρή σκέψη και ηγετική παρουσία. Ο Μούρ θεωρείται έως σήμερα ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ποδοσφαιριστές της άμυνας που γνώρισε το παιχνίδι.
Στην άλλη πλευρά της διοργάνωσης ξεχώρισε η εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας, μια ομάδα με δυναμισμό και πειθαρχία. Μεγάλος πρωταγωνιστής της ήταν ο επιθετικός Χέλμουτ Χάλερ , ενώ σημαντική παρουσία είχε και ο νεαρός τότε χαφ, Φράνς Μπέκενμπαουερ , ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος σύντομα θα εξελισσόταν σε έναν από τους σημαντικότερους στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη στις 30 Ιουλίου 1966 στο θρυλικό «Στάδιο Γουέμπλει» . Η αναμέτρηση ανάμεσα στην εθνική Αγγλίας και την τότε Δυτική Γερμανία εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο δραματικά παιχνίδια που γνώρισε ποτέ το Παγκόσμιο κύπελλο . Ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση (Χάρστ 18΄, Πίτερς 78΄- Χάλερ 12΄, Βέμπερ 90΄) και εκεί γράφτηκε μια από τις πιο διάσημες στιγμές της ποδοσφαιρικής ιστορίας: το αμφιλεγόμενο γκολ του Χάρστ (101΄που χτύπησε στο δοκάρι και φάνηκε να περνά τη γραμμή.
Στην ίδια παράταση, ο Χάρστ ολοκλήρωσε το χατ-τρικ του (120΄) και η εθνική Αγγλίας επικράτησε με 4-2, κατακτώντας το πρώτο και μέχρι σήμερα μοναδικό Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της.
Το Μουντιάλ του 1966 έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τον θρίαμβο της Αγγλίας, αλλά και για τους ποδοσφαιριστές που το σημάδεψαν. Ο Τσάρλτον, , ο Μουρ, ο Χάρστ , ο Μπέκενμπαουερ , ο Εουσέμπιο και τόσοι ακόμη πρωταγωνιστές απέδειξαν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά μια σκηνή όπου γεννιούνται θρύλοι.
Και εκείνο το καλοκαίρι στο Λονδίνο, μπροστά σε ένα κατάμεστο Γουέμπλει , γράφτηκε ένα από τα πιο ένδοξα κεφάλαια της ιστορίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
