10
Το καλοκαίρι του 1974, το Παγκόσμιο Κύπελλο επέστρεψε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Δυτική Γερμανία. Ήταν μια διοργάνωση η οποία σηματοδότησε τη μετάβαση του ποδοσφαίρου σε μια νέα εποχή. Η τελική φάση του 10ού Παγκοσμίου κυπέλλου δεν έμεινε στην ιστορία μόνο για τον πρωταθλητή του, αλλά κυρίως για την επανάσταση στο παιχνίδι που παρουσίασε μια ομάδα γεμάτη φαντασία και κίνηση: η Ολλανδία του «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου».
Στο επίκεντρο αυτής της επανάστασης βρισκόταν ο χαρισματικός Γιόχαν Κρόιφ. Ο Κρόιφ δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής· ήταν η έκφραση μιας νέας ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας. Με απίστευτη τεχνική, δημιουργικότητα και κίνηση σε κάθε χώρο του γηπέδου, μπορούσε να μεταμορφώσει το παιχνίδι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι ντρίμπλες, η αντίληψη του χώρου και η ηγετική του παρουσία έκαναν την εθνική Ολλανδίας την πιο εντυπωσιακή ομάδα της διοργάνωσης.
Δίπλα του ξεχώριζαν ποδοσφαιριστές που ενσάρκωναν το ίδιο ποδοσφαιρικό πνεύμα. Ο δυναμικός Γιόχαν Νέεσκενς ήταν η αστείρευτη ενέργεια της ομάδας, ένας μέσος ο οποίος συνδύαζε δύναμη, ταχύτητα και ικανότητα στο σκοράρισμα. Σημαντικός ήταν και ο Ρούντι Κρόλ , ένας ποδοσφαιριστής με αμυντική σταθερότητα και δημιουργική σκέψη, που ενσάρκωνε τη φιλοσοφία της συνεχούς κίνησης.
Απέναντι σε αυτή τη λαμπρή ποδοσφαιρική επανάσταση βρισκόταν η οικοδέσποινα εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας. Μπορεί να μην είχε την ίδια θεαματική έκφραση στο παιχνίδι, όμως διέθετε πειθαρχία, εμπειρία και μεγάλες προσωπικότητες. Η εμβληματική μορφή της ομάδας ήταν ο αρχηγός Φράνς Μπέκενμπαουερ , ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος άλλαξε τον ρόλο του αμυντικού στο ποδόσφαιρο. Με κομψότητα, καθαρή σκέψη και ηγετική παρουσία, ο «Κάιζερ» οδηγούσε την ομάδα με αυτοπεποίθηση. Ηταν ο Λίμπερο -ηγέτης!
Στην επίθεση ξεχώριζε ο ασταμάτητος σέντερ φορ, Γκέρντ Μύλερ , ένας από τους πιο αποτελεσματικούς σκόρερ που γνώρισε ποτέ το παιχνίδι. Ο Μύλερ δεν χρειαζόταν πολλές ευκαιρίες· αρκούσε μια στιγμή για να αλλάξει την πορεία ενός αγώνα.
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη στις 7 Ιουλίου 1974 στο Ολυμπιαστάντιο του Μονάχου. . Η εθνική Ολλανδία προηγήθηκε νωρίς (πέναλτι του Νέσκενς στο 2΄) , πριν ακόμη οι Γερμανοί ποδοσφαιριστές αγγίξουν την μπάλα. Όμως η Δυτική Γερμανία αντέδρασε με ψυχραιμία (ισοφάρισε με πέναλτι του Μπράιτνερ στο 25΄) . Ισοφάρισε και λίγο πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου ο δαιμόνιος Μίλερ πέτυχε το γκολ (43΄) που έκρινε την αναμέτρηση.
Το τελικό 2-1 χάρισε στην εθνική ομάδα της τότε Δυτικής Γερμανία το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Παρ’ όλα αυτά, το Μουντιάλ του 1974 έμεινε στη μνήμη όχι μόνο για τον θρίαμβο των Γερμανών, αλλά και για την ποδοσφαιρική επανάσταση των Ολλανδών.
Οι ποδοσφαιριστές εκείνης της διοργάνωσης απέδειξαν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να εξελίσσεται συνεχώς. Ο Κρόιφ, ο Μπέκενμπαουερ , ο Μίλερ, ο Μπράιτνερ , ο Μάγερ , ο και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές ( ο Πολωνός, Λάτο, πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 7 γκολ) δεν κέρδισαν απλώς έναν τίτλο ή έναν τελικό. Άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβάνεται το ίδιο το παιχνίδι.
Έτσι, το Παγκόσμιο κύπελλο της Δυτικής Γερμανίας έγινε το σημείο όπου το ποδόσφαιρο μπήκε σε μια νέα εποχή. Μία εποχή όπου η τακτική, η κίνηση και η δημιουργικότητα έγιναν εξίσου σημαντικές με το ταλέντο.
