Στην Ελλάδα υπάρχει ένα επάγγελμα στο ποδόσφαιρο στο οποίο σχεδόν κανείς δεν μπορεί να γίνει πραγματικά αγαπητός.
Ο διαιτητής.
Αν σφυρίξει υπέρ σου, ο αντίπαλος θα τον θεωρήσει κακό.
Αν σφυρίξει εναντίον σου, θα τον θεωρήσεις κακό εσύ.
Και αν κάνει ένα σχεδόν τέλειο παιχνίδι, συνήθως κανείς δεν θα θυμάται καν το όνομά του.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Κύρος Βασσάρας κατάφερε κάτι αρκετά σπάνιο:
να γίνει ένας Έλληνας διαιτητής με πραγματική διεθνή αναγνώριση.
Το δύσκολο δεν ήταν η Ελλάδα
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τη διαιτησία με καχυποψία.
Κάθε ντέρμπι συνοδεύεται από συζητήσεις.
Κάθε αμφισβητούμενη φάση γίνεται πρωτοσέλιδο.
Κάθε απόφαση αναλύεται από δέκα διαφορετικές κάμερες.
Γι’ αυτό και πολλές φορές η πραγματική αξία ενός διαιτητή δεν φαίνεται τόσο εύκολα εντός συνόρων.
Στην Ευρώπη όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Εκεί δεν υπάρχει η ελληνική ποδοσφαιρική καθημερινότητα.
Δεν υπάρχει η ίδια πίεση από τις εγχώριες αντιπαλότητες.
Υπάρχει μία πολύ πιο απλή ερώτηση:
Σε εμπιστεύονται για μεγάλα παιχνίδια ή όχι;
Και ο Βασσάρας κατάφερε να φτάσει σε επίπεδο όπου το όνομά του βρισκόταν ανάμεσα στους διαιτητές υψηλής κατηγορίας της εποχής του.
Δεν προσπαθούσε να γίνει πρωταγωνιστής
Ο καλύτερος διαιτητής είναι εκείνος που στο τέλος του αγώνα δεν θυμάσαι.
Ακούγεται παράξενο, αλλά είναι αλήθεια.
Ο κόσμος δεν πηγαίνει στο γήπεδο για να δει τον διαιτητή.
Πηγαίνει για τους παίκτες.
Και ο Βασσάρας είχε σε μεγάλο βαθμό αυτό το χαρακτηριστικό.
Δεν έδινε την αίσθηση ότι ήθελε να επιβληθεί θεατρικά.
Δεν χρειαζόταν να κάνει επίδειξη εξουσίας σε κάθε φάση.
Ήξερε ότι ο πραγματικός έλεγχος ενός αγώνα δεν επιτυγχάνεται με φωνές.
Επιτυγχάνεται όταν οι ποδοσφαιριστές αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει ένα σταθερό μέτρο.
Ο διαιτητής πρέπει να διαβάζει το παιχνίδι
Πολλοί θεωρούν ότι η διαιτησία είναι απλή.
Βλέπεις το φάουλ και σφυρίζεις.
Δεν είναι έτσι.
Ένας κορυφαίος διαιτητής πρέπει να καταλαβαίνει τον ρυθμό του αγώνα.
Να ξέρει πότε πρέπει να αφήσει πλεονέκτημα.
Πότε μια δυνατή μονομαχία είναι μέρος του παιχνιδιού και πότε ξεπερνά το όριο.
Πότε ένα ματς κινδυνεύει να ξεφύγει.
Και όλα αυτά πρέπει να αποφασίζονται μέσα σε δευτερόλεπτα.
Χωρίς την άνεση που έχουμε εμείς στον καναπέ να βλέπουμε το replay πέντε φορές.
Αυτή είναι η πλευρά της διαιτησίας που συνήθως υποτιμούμε.
Θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα σήμερα με το VAR;
Όχι απαραίτητα.
Το VAR διόρθωσε πολλά σοβαρά λάθη.
Ταυτόχρονα όμως έκανε κάθε απόφαση ακόμη περισσότερο αντικείμενο ανάλυσης.
Πλέον μπορείς να συζητάς επί πέντε λεπτά αν μια επαφή ήταν αρκετή.
Αν ένα χέρι ήταν σε φυσική θέση.
Αν το πόδι ενός επιθετικού ήταν λίγα εκατοστά μπροστά.
Η τεχνολογία βοηθά.
Δεν αντικαθιστά όμως το βασικότερο στοιχείο:
την κρίση του διαιτητή.
Και αυτή δεν μετριέται μόνο από το αν μια απόφαση ήταν σωστή στο freeze frame.
Μετριέται από το αν κατάφερε να κρατήσει έναν δύσκολο αγώνα υπό έλεγχο.
Γιατί αξίζει να τον θυμόμαστε
Γιατί σε μια χώρα όπου σχεδόν κάθε διαιτητής καταλήγει να γίνεται αντικείμενο πολέμου, υπήρξε ένας Έλληνας που κατάφερε να σταθεί σε υψηλό διεθνές επίπεδο.
Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Ο Βασσάρας δεν χρειάζεται να θεωρηθεί αλάνθαστος.
Κανένας διαιτητής δεν είναι.
Αρκεί κάτι πολύ πιο σημαντικό:
να αναγνωρίσουμε ότι υπήρξε μία εποχή όπου ένας Έλληνας διαιτητής δεν αντιμετωπιζόταν στην Ευρώπη σαν περίεργη εξαίρεση.
Αντιμετωπιζόταν ως κανονικό μέλος της ελίτ.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να πάρει ένας διαιτητής.
Να μπαίνει σε ένα μεγάλο γήπεδο και κανείς να μην αναρωτιέται γιατί βρίσκεται εκεί.
