Η νίκη της εθνικής Αγγλίας με 2-0 επί της αντίστοιχης της Ανδόρας στο «Βίλα Παρκ» το περασμένο Σάββατο είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας γνώριμης ιστορίας: ρουτίνα, αίσθηση «καθήκοντος εξετελέσθη» και καμία αληθινή συγκίνηση. Για τους οπαδούς που ακολουθούν την ομάδα εδώ και δεκαετίες, αυτά τα παιχνίδια θυμίζουν περισσότερο Μέρα της Μαρμότας παρά ποδοσφαιρική πρόκληση.
Τα στατιστικά μιλούν από μόνα τους. Η εθνική Αγγλίας έχει χάσει μόλις τέσσερις προκριματικές φάσεις Παγκοσμίου κυπέλλου τα τελευταία 30 χρόνια και παραμένει αήττητη σε τέτοιους αγώνες από το 2009. Αν προσθέσουμε και τα προκριματικά του Euro, από το 2004 ως σήμερα έχει δώσει 108 ματς, επικρατώντας τα 84 και χάνοντας μόνο 6. Με αναλογία 2,5 βαθμών ανά παιχνίδι, θα ήταν πρωταθλήτρια Premier League σχεδόν κάθε σεζόν. Κι όμως, ελάχιστοι μπορούν να θυμηθούν συγκεκριμένες στιγμές χαράς από αυτές τις διαδρομές.
Υπάρχουν βεβαίως εξαιρέσεις που γράφτηκαν στη μνήμη: το μυθικό φάουλ του Μπέκαμ εναντίον της Ελλάδος το 2001 ή το ξέσπασμα του νεαρού Γουέιν Ρούνεϊ απέναντι στην εθνική Τουρκίας το 2003. Αλλά είναι μεμονωμένα επεισόδια σε μια κατά τα άλλα προβλέψιμη ιστορία. Η πιο έντονη ανάμνηση ίσως παραμένει αρνητική: η ήττα από την Κροατία το 2007 στο Γουέμπλεϊ που στέρησε την παρουσία στο Euro 2008 και καθιέρωσε τον ΜακΚλάρεν ως «Wally with the Brolly».
Στην πλειονότητά τους όμως, οι προκριματικοί αγώνες της εθνικής Αγγλίας χαρακτηρίζονται από επαγγελματικές εμφανίσεις απέναντι σε αδύναμους αντιπάλους που στήνονται με χαμηλό μπλοκ και στόχο να περιορίσουν τις ζημιές. Τα στατιστικά δείχνουν αυξημένη κατοχή τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά όχι και περισσότερες τελικές. ΟΓουέιν Ρούνεϊ το συνόψισε τέλεια: «Αυτά τα ματς είναι φρικτά να τα παίζεις. Θέλεις να δεις την εθνική Αγγλίας απέναντι σε Ιταλία ή Ισπανία. Μέχρι τότε, δεν ξέρεις πραγματικά πού βρίσκεται η ομάδα».
Ο Γερμανός Τόμας Τούχελ, στον οποίο ανατέθηκε το τιμόνι, γνωρίζει ότι η πρόκριση είναι το εύκολο κομμάτι. Από το 1994 και τον αποκλεισμό με τον Γκρέιαμ Τέιλορ, μόνο ο ΜακΚλάρεν απέτυχε να στείλει την ομάδα σε τελική φάση. Το ζήτημα δεν είναι αν η εθνική Αγγλίας θα πάει στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2026, αλλά τι θα κάνει εκεί. Οι προημιτελικοί και οι ημιτελικοί της τελευταίας 20ετίας δείχνουν μια σταθερότητα, αλλά και μια αδυναμία στο τελευταίο βήμα.
Έτσι, όσο κι αν οι φίλοι της Εθνικής Αγγλίας βαριούνται να βλέπουν νίκες απέναντι σε Ανδόρες και Λετονίες, η ουσία είναι αλλού: η Αγγλία πρέπει να μετατρέψει αυτή την ασφάλεια στα προκριματικά σε πραγματικές επιτυχίες στα τουρνουά. Μέχρι τότε, κάθε βράδυ σαν αυτό του Σαββάτου θα είναι απλώς μια ακόμη υπενθύμιση ότι η πρόκριση αποτελεί τυπικότητα – και πως η αληθινή πρόκληση ξεκινά όταν τελειώσει η εύκολη διαδρομή.
