Το καλοκαίρι του 1970, στο Μεξικό, το ποδόσφαιρο έφτασε σε μια από τις πιο φωτεινές στιγμές της ιστορίας του. Η τελική φάση του 9ου Παγκοσμίου κυπέλλου το 1979 θεωρείται έως σήμερα από τους περισσότερους φιλάθλους το πιο όμορφο τουρνουά που παίχτηκε ποτέ. Για πρώτη φορά οι αγώνες μεταδόθηκαν έγχρωμα σε ολόκληρο τον κόσμο και εκατομμύρια θεατές μπόρεσαν να δουν μια ομάδα η οποία μετέτρεψε το ποδόσφαιρο σε πραγματική τέχνη.
Η εθνική Βραζιλίας έφτασε στη διοργάνωση με μια γενιά ποδοσφαιριστών που συνδύαζαν δημιουργικότητα, φαντασία και τεχνική αρτιότητα. Στο επίκεντρο αυτής της ομάδας βρισκόταν ο Πελέ, ο ποδοσφαιριστής ο οποίος είχε ήδη κατακτήσει τον κόσμο το 1958 και είχε γνωρίσει τις δυσκολίες το 1962. Στο Μεξικό όμως εμφανίστηκε ώριμος, ηγετικός και γεμάτος έμπνευση. Με γκολ, ασίστ και στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας, ο Πελέ μετατράπηκε στο απόλυτο σύμβολο της διοργάνωσης.
Δίπλα του, η βραζιλιάνικη επίθεση έμοιαζε με συμφωνική ορχήστρα. Ο εκρηκτικός δεξιός εξτρέμ, Ζαιρζίνιο έγινε ο ποδοσφαιριστής ο οποίος σκόραρε σε όλους τους αγώνες της ομάδας στη διοργάνωση, επιβεβαιώνοντας την ασταμάτητη δύναμη της επίθεσης. Ο κομψός αριστεροπόδαρος εξτρέμ Ριβελίνο πρόσφερε δημιουργία, τεχνική και εντυπωσιακά σουτ, ενώ ο χαρισματικός επίσης αριστεροπόδαρος , Τοστάο έδινε βάθος και ευφυΐα στο παιχνίδι της ομάδας.
Η εθνική Ιταλίας, από την πλευρά της, έφτασε στον τελικό ύστερα από μια σπουδαία πορεία. Μεγάλη μορφή της ήταν ο δυναμικός αριστερός οπισθοφύλακας , Τζιασίντο Φακέτι , ένας αμυντικός που συμβόλιζε την πειθαρχία και τη δύναμη της ιταλικής ομάδας. Στο κέντρο ξεχώριζε το «χρυσό αγόρι»της Μίλαν, ο Τζιάνι Ριβέρα. Ενώ στην επίθεση ο αριστεροπόδαρος Λουίτζι Ρίβα , ένας ποδοσφαιριστής με εντυπωσιακή εκτελεστική ικανότητα και ένστικτο σκόρερ.
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη στις 21 Ιουνίου 1970 στο επιβλητικό «Εστάδιο Αζτέκα». Εκεί, μπροστά σε περισσότερους από 100.000 θεατές, η εθνική Βραζιλίας παρουσίασε ίσως την πιο ολοκληρωμένη ποδοσφαιρική παράσταση που γνώρισε ποτέ το Παγκόσμιο κύπελλο. Οι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές κυριάρχησαν με ρυθμό, φαντασία και τεχνική υπεροχή.
Το τελικό 4-1 (Πελέ 18΄, Ζέρσον 66΄, Ζαιρζίνιο 71΄, Κάρλος Αλμπέρτο 86΄- Μπονινσένια 37΄) χάρισε στην εθνική Βραζιλίας το τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της και της επέτρεψε να κρατήσει για πάντα το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ.
Το Παγκόσμιο κύπελλο του 1970 δεν ήταν απλώς μια μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση. Ήταν μια στιγμή όπου το παιχνίδι έφτασε στην πιο όμορφη μορφή του. Οι ποδοσφαιριστές της Βραζιλίας απέδειξαν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα δύναμη, δημιουργία και τέχνη.
Και εκείνο το καλοκαίρι στο Μεξικό, μέσα στο κατάμεστο Αζτέκα, το ποδόσφαιρο γνώρισε ίσως την πιο τέλεια έκφρασή του.
