Γράφει ο Μάνος Σταραμόπουλος
Στη σκιά των μεγάλων ονομάτων, εκεί όπου το βλέμμα δεν πηγαίνει πάντα πρώτο, γεννιούνται συχνά οι πιο ουσιαστικοί ποδοσφαιριστές. Ο Ροντρίγκο «Ρόντρι» Μεντόζα ανήκει σε αυτή την κατηγορία: δεν επιβάλλεται με θόρυβο, αλλά με ρυθμό. Δεν διεκδικεί τον τίτλο του πρωταγωνιστή· τον κερδίζει σιγά-σιγά, με κάθε άγγιγμα της μπάλας.
Γεννημένος στη Μούρθια, σε μια γη που έχει μάθει να παράγει ανταγωνιστές υψηλού επιπέδου, ο Μεντόζα μεγάλωσε ποδοσφαιρικά με την ιδέα πως το κέντρο του γηπέδου είναι τόπος ευθύνης. Στην ;Έλτσε πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο ανδρικό ποδόσφαιρο, προτού η πορεία του τον οδηγήσει στο Μετροπολιτάνο. Εκεί, υπό την καθοδήγηση του Ντιέγκο Σιμεόνε , κλήθηκε να μετατρέψει την υπόσχεση σε ουσία, φορώντας μια φανέλα που κουβαλά ιστορία.
Η μεταγραφή του στην Atlético de Madrid δεν έγινε για να προσφέρει άμεση λάμψη, αλλά για να χτιστεί μεθοδικά. Ο Σιμεόνε δεν αναζητά απλώς τεχνίτες· αναζητά χαρακτήρες. Και ο Μεντόζα μοιάζει να διαθέτει εκείνο το εσωτερικό μέτρο που επιτρέπει σε έναν μέσο να ισορροπεί ανάμεσα στη δημιουργία και τη θυσία.
Η τέχνη της λεπτομέρειας
Το πρώτο που διακρίνει κανείς στο παιχνίδι του είναι η χωρική του αντίληψη. Ο Μεντόζα μοιάζει να βλέπει το γήπεδο σε πλήρη περιστροφή, σαν να διαθέτει έναν αόρατο χάρτη 360 μοιρών. Υπό πίεση δεν βιάζεται· «κρύβει» την μπάλα, μετατοπίζει το σώμα του ελάχιστα και βρίσκει τη γραμμή διαφυγής. Εκεί όπου άλλοι θα πανικοβάλλονταν, εκείνος επιβραδύνει τον χρόνο.
Δεν είναι εκρηκτικός δρομέας. Αντίθετα, προτιμά την κοντινή επαφή, τη μικρή προσποίηση, το βήμα που αρκεί για να ανοίξει διάδρομο. Στο ύψος του 1,80 μ. διαθέτει σωματική παρουσία, μα το παιχνίδι του βασίζεται περισσότερο στην ισορροπία και την ευφυΐα παρά στη δύναμη.
Στην πάσα, το μέτρο του είναι σχεδόν ποιητικό. Δεν αρκείται στην ακρίβεια· αναζητά το σωστό «βάρος», εκείνο που θα επιτρέψει στον συμπαίκτη να συνεχίσει τη φάση δίχως διακοπή. Και έχει κάτι σπάνιο: την παύση. Τη στιγμή όπου σταματά, σηκώνει το κεφάλι και αποφασίζει όχι γρήγορα, αλλά σωστά.
Χωρίς την μπάλα, η συμβολή του δεν είναι λιγότερο ουσιαστική. Διαβάζει τις γραμμές πάσας, κλείνει χώρους, προβλέπει. Δεν κυνηγά απλώς· προλαμβάνει. Σε μια ομάδα που απαιτεί πειθαρχία και ένταση, αυτή η ικανότητα τον καθιστά πολύτιμο.
Η ευελιξία του αποτελεί ακόμη ένα πλεονέκτημα. Μπορεί να υπηρετήσει ως «έξι», να οργανώσει ως «οκτώ» ή να κινηθεί πιο προωθημένα. Προσαρμόζεται στις ανάγκες του αγώνα με ωριμότητα που ξεπερνά την ηλικία του.
Η διαδρομή προς την ολοκλήρωση
Στα είκοσί του χρόνια, ο Μεντόζα δεν έχει ακόμη προσθέσει στο παιχνίδι του τη σταθερή απειλή στο σκοράρισμα. Τα γκολ του είναι λίγα· η περιοχή δεν αποτελεί ακόμη φυσικό του καταφύγιο. Αν μάθει να πατά συχνότερα στο «κουτί» ή να δοκιμάζει το σουτ από μέση απόσταση, θα διευρύνει σημαντικά το αποτύπωμά του.
Η σωματική του αντοχή βρίσκεται σε διαδικασία διαμόρφωσης. Το ανδρικό ποδόσφαιρο απαιτεί ένταση και διάρκεια, και εκεί καλείται να δυναμώσει. Παρά το ύψος του, δεν κυριαρχεί στον αέρα· η τοποθέτηση και η διεκδίκηση των δεύτερων μπαλών είναι τομείς που θα εξελιχθούν με τον χρόνο.
Κι όμως, η αίσθηση που αφήνει είναι εκείνη του ποδοσφαιριστή που μπορεί να γίνει κεντρικός άξονας. Σε μια εποχή όπου το ισπανικό ποδόσφαιρο έχει στραφεί σε πιο σύνθετα, πιο σωματικά πρότυπα μέσων, η μαθητεία δίπλα στον Σιμεόνε ίσως αποδειχθεί το ιδανικό σχολείο.
Ο Ρόντρι Μεντόζα δεν υπόσχεται θαύματα· υπόσχεται συνέπεια. Και πολλές φορές, στο υψηλότερο επίπεδο, η συνέπεια είναι εκείνη που μετατρέπει το ταλέντο σε ηγεσία.
