Η Ελλάδα δεν ξεκίνησε απλώς με νίκη στη League A του Nations League. Το 2-1 επί της Σερβίας στο Βελιγράδι ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αγώνα στον οποίο το πρώτο γκολ έλεγε πολύ λιγότερα από την πραγματική εικόνα.
Οι Σέρβοι προηγήθηκαν μόλις στο 4ο λεπτό με τον Ζίβκοβιτς, όμως η Εθνική δεν έχασε ούτε τη συνοχή ούτε την επιθετική της πρόθεση. Δημιούργησε διαδοχικές ευκαιρίες, είχε δοκάρι με τον Καρέτσα και ανάγκασε τον αντίπαλο να προστατεύσει ένα προβάδισμα που δεν αντανακλούσε την εξέλιξη του παιχνιδιού.
Η εικόνα είχε αλλάξει πριν αλλάξει το σκορ
Το κρίσιμο στοιχείο για κάθε αγωνιστική ή στοιχηματική ανάγνωση ήταν ότι η Ελλάδα συνέχισε να πατά στην περιοχή και να κρατά τη Σερβία σε παθητικό ρόλο. Η ισοφάριση του Τζόλη στο 74′ δεν εμφανίστηκε από το πουθενά· ήταν η επιβεβαίωση μιας πίεσης που είχε αρχίσει από το πρώτο ημίχρονο.
Αυτό είναι και το βασικό μάθημα του αγώνα: το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης στιγμής δεν πρέπει να συγχέεται με τη συνολική ισορροπία. Όταν η ομάδα που βρίσκεται πίσω εξακολουθεί να δημιουργεί, να κερδίζει μέτρα και να ανανεώνει σωστά την επίθεσή της, η πιθανότητα αλλαγής του σκορ παραμένει ζωντανή.
Οι αλλαγές έδωσαν τη λύση
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν άλλαξε τη φιλοσοφία της ομάδας, αλλά πρόσθεσε φρεσκάδα και διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο Δουβίκας πέρασε στο παιχνίδι στο 74′ και στο 90+5′ αξιοποίησε τη σέντρα του Τσιμίκα με κεφαλιά, ολοκληρώνοντας την ανατροπή.
Η φάση του νικητήριου γκολ υπενθύμισε επίσης πόσο σημαντική είναι η ποιότητα των παικτών που έρχονται από τον πάγκο. Σε κλειστά παιχνίδια, η ενέργεια και η καθαρή απόφαση ενός αναπληρωματικού μπορούν να έχουν μεγαλύτερη αξία από την κατοχή ή τις αρχικές προβλέψεις.
Το 2-1 αποτελεί ιδανικό ξεκίνημα, αλλά το σημαντικότερο κέρδος είναι ο χαρακτήρας. Η Ελλάδα δέχθηκε γκολ νωρίς, δεν πανικοβλήθηκε και συνέχισε να διαβάζει σωστά το παιχνίδι μέχρι την τελευταία φάση.
