Υπάρχουν βραδιές στο ποδόσφαιρο που η λογική υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα. Που ο αντίπαλος δεν σου προκαλεί απλώς εκνευρισμό, αλλά κάτι βαθύτερο και πιο σύνθετο: έναν άτυπο σεβασμό, σχεδόν ακούσιο. Μια τέτοια βραδιά υπήρξε εκείνη της 9ης Δεκεμβρίου, όταν ο Ολυμπιακός βρήκε απέναντί του όχι απλώς την Καϊράτ Αλμάτι, αλλά έναν τερματοφύλακα ο οποίος έμοιαζε αποφασισμένος να διαψεύσει τη φυσική και τη στατιστική. Το όνομά του: Τέμιρλαν Αναρμπέκοφ. Η ηλικία του: μόλις 22 ετών.
Ο Καζάκος γκολκίπερ δεν έπαιξε απλώς καλά. Έπαιξε σαν να είχε προσωπικό στοίχημα με το ίδιο το παιχνίδι. Κάθε επέμβασή του ήταν μια μικρή αφήγηση αυτοσυγκέντρωσης, ενστίκτου και ψυχραιμίας. Κάθε «όχι» προς τους επιθετικούς του Ολυμπιακού έμοιαζε να βαραίνει περισσότερο από το προηγούμενο. Ιδίως για τον διεθνή Μαροκινό φορ Αγιούμπ Ελ Κααμπί, ο οποίος είδε τρεις φορές στο πρώτο ημίχρονο τη χαρά του γκολ να σβήνει από χέρια που έμοιαζαν να βρίσκονται παντού: σε κεφαλιά εξ επαφής, σε μακρινό σουτ, σε τετ α τετ. Σαν να διάβαζε τη σκέψη πριν αυτή γίνει κίνηση.
Και όμως, ο Αναρμπέκοφ δεν περιορίστηκε σε μία προσωπική μονομαχία. Απέναντι σε κάθε απειλή, απαντούσε με την ίδια καθαρότητα. Απέκρουσε σουτ, αλλοίωσε τελικές, οδήγησε μπάλες στο δοκάρι, «πέταξε» όταν όλοι είχαν σηκωθεί από τις θέσεις τους. Δημιούργησε, μόνος του σχεδόν, ένα τείχος που κράτησε το σκορ σε οριακά επίπεδα και χάρισε στην Καϊράτ την αξιοπρέπεια της ήττας.
Ναι, υπήρξε η στιγμή της αδυναμίας. Το γκολ του Πορτογάλου εξτρέμ, Ζέλσον Μαρτίνς θα βαραίνει το μυαλό του. Όμως σε μια συνολική ανάγνωση, αυτή η λεπτομέρεια χάνεται μέσα στο μέγεθος της εμφάνισης. Αν δεν υπήρχε ο Αναρμπέκοφ, το παιχνίδι θα είχε πάρει διαστάσεις ιστορικές για τον Ολυμπιακό.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη ενός τερματοφύλακα: να χάνει το ματς, αλλά να κερδίζει την προσοχή όλων. Να αποχωρεί ηττημένος στο σκορ, αλλά δικαιωμένος στο βλέμμα όσων γνωρίζουν. Ο Τέμιρλαν Αναρμπέκοφ δεν συστήθηκε απλώς στο Champions League. Δήλωσε παρουσία. Και τέτοιες παρουσίες, συνήθως, δεν αργούν να αλλάξουν επίπεδο.
