Υπάρχουν ποδοσφαιριστές οι οποίοι ξεχωρίζουν από τις ενέργειές τους και άλλοι οι οποίοι κυριαρχούν από την σιωπηλή τους παρουσία. Ο Μόρτεν Χιούλμαντ ανήκει στη δεύτερη, σπανιότερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ένας Δανός μέσος με αντοχές, ένταση και τακτική ευφυΐα· είναι ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος κατανοεί το παιχνίδι ως σύστημα σχέσεων, ισορροπιών και στιγμών. Και μέσα σε αυτό το σύστημα, ξέρει πότε να επέμβει, πότε να υποχωρήσει και πότε να καθοδηγήσει.
Από την πρώτη του εμφάνιση στη Σπόρτινγκ, έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται για έναν ακόμη «εργάτη» της μεσαίας γραμμής. Δίχως θεατρινισμούς, χωρίς περιττή λάμψη, εγκαταστάθηκε στον πυρήνα της ομάδας και λειτούργησε ως άξονας γύρω από τον οποίο οργανώθηκαν οι επιτυχίες της. Δεν είναι απαραίτητα ο πιο εντυπωσιακός, ούτε εκείνος ο οποίος θα μονοπωλήσει τους τίτλους ή τα στιγμιότυπα. Είναι, όμως, το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται κάθε αγωνιστική ισορροπία.
Ο Χιούλμαντ τρέχει πολύ, αλλά δεν τρέχει άσκοπα. Καλύπτει χώρους, διαβάζει τις γραμμές πάσας πριν αυτές σχηματιστούν, διακόπτει τον ρυθμό του αντιπάλου με τρόπο σχεδόν χειρουργικό. Οι πάσες του είναι λειτουργικές, όχι καλλωπισμένες. Το παιχνίδι του είναι πρακτικό, σχεδόν λιτό, αλλά βαθιά ουσιαστικό. Διαχειρίζεται την ταχύτητα της ομάδας, γνωρίζει πότε να επιταχύνει και πότε να «παγώσει» το ματς, σαν μαέστρος που ρυθμίζει την ένταση της ορχήστρας.
Εκεί όμως που ξεχωρίζει πραγματικά είναι στη διαχείριση των λεπτομερειών. Ο τρόπος ο οποίος συνομιλεί με τους διαιτητές, που επιλέγει πότε θα διαμαρτυρηθεί και πότε θα χαμογελάσει, πότε θα κάνει ένα «έξυπνο» φάουλ και πότε θα αφήσει τη φάση να εξελιχθεί, αποκαλύπτει έναν ποδοσφαιριστή με βαθιά γνώση της ανθρώπινης πλευράς του παιχνιδιού. Δεν είναι άτρωτος, ούτε αλάνθαστος. Είναι όμως εξαιρετικά συνειδητός.
Από την πλευρά του αντιπάλου, αυτή η ικανότητα ελέγχου είναι συχνά ενοχλητική. Από την πλευρά του προπονητή και των συμπαικτών του, είναι ανεκτίμητη. Ο Χιούλμαντ δεν χρειάζεται να είναι ο καλύτερος για να είναι ο πιο σημαντικός. Αρκεί να βρίσκεται εκεί, στη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή, κάνοντας το παιχνίδι να κυλά όπως εκείνος το αντιλαμβάνεται.
Και αυτό, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, είναι μια μορφή εξουσίας πολύ πιο σπάνια από το ταλέντο.
