Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που τους θυμάσαι για τα γκολ τους.
Άλλους για τους τίτλους.
Και υπάρχουν μερικοί που μένουν στη μνήμη επειδή κάθε φορά που ακουμπούσαν την μπάλα, ένιωθες ότι μπορεί να συμβεί κάτι που δεν είχες ξαναδεί.
Ο Τζιοβάνι ήταν ακριβώς αυτό.
Δεν ήταν απλώς ένας πολύ καλός ξένος.
Ήταν από εκείνους τους παίκτες που έκαναν τον κόσμο να πηγαίνει στο γήπεδο λίγο περισσότερο για εκείνον.
Δεν ήξερες ποτέ τι θα κάνει
Αυτό ήταν το μεγάλο του όπλο.
Με άλλους παίκτες μπορούσες περίπου να προβλέψεις την επόμενη κίνηση.
Με τον Τζιοβάνι όχι.
Μπορούσε να σταματήσει την μπάλα.
Να περιμένει.
Να κοιτάξει αλλού.
Και ξαφνικά να βγάλει μια πάσα που κανείς δεν είχε δει.
Ή να περάσει έναν αντίπαλο με τρόπο που έμοιαζε περισσότερο με παιχνίδι στην παραλία παρά με επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Αυτό το απρόβλεπτο ήταν που τον έκανε τόσο αγαπητό.
Ο κόσμος δεν περίμενε απλώς ένα γκολ.
Περίμενε μια στιγμή.
Έπαιζε με μια ελευθερία που σήμερα σπανίζει
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο αυστηρό.
Οι αποστάσεις μετριούνται.
Οι κινήσεις είναι προσχεδιασμένες.
Τα pressing triggers δουλεύονται στην προπόνηση.
Οι παίκτες έχουν συγκεκριμένους ρόλους.
Ο Τζιοβάνι έμοιαζε σαν να προερχόταν από έναν άλλο κόσμο.
Έναν κόσμο στον οποίο ο μεγάλος παίκτης είχε δικαίωμα να αυτοσχεδιάσει.
Να δοκιμάσει.
Να αποτύχει.
Να ξαναδοκιμάσει.
Και όταν του έβγαινε, το αποτέλεσμα ήταν μαγικό.
Δεν ήταν τέλειος – και ίσως γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο
Υπήρχαν αγώνες στους οποίους δεν φαινόταν.
Υπήρχαν βραδιές που δεν του έβγαινε τίποτα.
Υπήρχαν στιγμές που ένας προπονητής θα ήθελε περισσότερη ένταση, περισσότερη συνέπεια, περισσότερη τακτική πειθαρχία.
Αλλά με παίκτες σαν τον Τζιοβάνι αυτό ήταν πάντα μέρος του πακέτου.
Αν αφαιρούσες την ελευθερία, θα αφαιρούσες και τη μαγεία.
Δεν ήταν μηχανή.
Ήταν καλλιτέχνης.
Και οι καλλιτέχνες δεν παίζουν πάντα το ίδιο.
Η σχέση με τον κόσμο έγινε ιδιαίτερη
Ο Τζιοβάνι δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως ένας ακριβοπληρωμένος ξένος.
Έγινε δικός τους άνθρωπος.
Ο κόσμος περίμενε από εκείνον κάτι διαφορετικό.
Και πολλές φορές το έπαιρνε.
Μια ντρίμπλα.
Ένα γκολ.
Μια κίνηση.
Μια φάση που μετά συζητιόταν για μέρες.
Αυτό είναι δύσκολο να αποτυπωθεί σε αριθμούς.
Κάποιοι παίκτες έχουν καλύτερα στατιστικά.
Άλλοι περισσότερους τίτλους.
Αλλά η αγάπη του κόσμου δεν λειτουργεί πάντα μαθηματικά.
Αν έπαιζε σήμερα, θα ήταν ακόμη πιο μεγάλος σταρ
Στη σημερινή εποχή των social media, τα highlights του θα ταξίδευαν παντού.
Κάθε τακουνάκι.
Κάθε λόμπα.
Κάθε ντρίμπλα.
Κάθε περίεργη έμπνευση.
Θα υπήρχαν βίντεο εκατομμυρίων προβολών.
Γιατί ο Τζιοβάνι είχε αυτό που ψάχνει το σύγχρονο ποδόσφαιρο όταν θέλει να δημιουργήσει έναν σταρ:
στιγμές που θέλεις να ξαναδείς.
Γιατί τον θυμούνται ακόμη;
Γιατί δεν ήταν απλώς αποτελεσματικός.
Ήταν ξεχωριστός.
Και το ποδόσφαιρο χρειάζεται τέτοιους παίκτες.
Χρειάζεται εκείνους που κάνουν τον φίλαθλο να σηκωθεί από τη θέση του πριν ακόμη ολοκληρωθεί η φάση.
Εκείνους που μετατρέπουν έναν απλό αγώνα σε παράσταση.
Εκείνους που μπορούν να κάνουν ένα παιδί να ερωτευτεί το ποδόσφαιρο επειδή είδε κάτι που δεν πίστευε ότι γίνεται.
Ο Τζιοβάνι ήταν ένας από αυτούς.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο παράσημο της καριέρας του στην Ελλάδα.
Δεν τον θυμόμαστε μόνο για όσα κέρδισε. Τον θυμόμαστε για όσα μας έκανε να νιώσουμε.
