Υπάρχουν τερματοφύλακες που εντυπωσιάζουν με θεαματικές αποκρούσεις.
Άλλοι με εκρηκτικότητα.
Άλλοι με φωνές, ένταση και παρουσία που γεμίζει την περιοχή.
Ο Αντώνης Νικοπολίδης είχε κάτι διαφορετικό.
Έμοιαζε σχεδόν πάντα ήρεμος.
Ακόμη και όταν γύρω του το παιχνίδι είχε πάρει φωτιά.
Και ίσως αυτή η ηρεμία να ήταν τελικά ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του.
Δεν έδειχνε ποτέ πανικό
Ο τερματοφύλακας είναι η πιο σκληρή θέση στο ποδόσφαιρο.
Ο επιθετικός μπορεί να χάσει τρεις ευκαιρίες και να βάλει την τέταρτη.
Ο τερματοφύλακας μπορεί να κάνει οκτώ μεγάλες αποκρούσεις και να θυμούνται όλοι ένα λάθος.
Χρειάζεται λοιπόν κάτι περισσότερο από αντανακλαστικά.
Χρειάζεται μυαλό.
Ο Νικοπολίδης είχε αυτή την ψυχραιμία.
Δεν έδινε την αίσθηση ότι βιαζόταν.
Δεν πανικοβαλλόταν εύκολα.
Και αυτή η σταθερότητα περνούσε και στην άμυνα μπροστά του.
Ένας αμυντικός παίζει διαφορετικά όταν νιώθει ότι πίσω του υπάρχει κάποιος που ελέγχει την κατάσταση.
Το 2004 τον έκανε αιώνιο
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που κάνουν μια εξαιρετική καριέρα.
Και υπάρχουν άλλοι που συνδέονται με μια στιγμή τόσο μεγάλη ώστε κανείς δεν μπορεί να τους ξεχάσει.
Για τον Νικοπολίδη αυτή η στιγμή ήταν φυσικά το Euro 2004.
Η Ελλάδα έκανε κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητο.
Κατέκτησε την Ευρώπη.
Και ο Νικοπολίδης ήταν κάτω από τα δοκάρια.
Σε παιχνίδια όπου η Εθνική δεχόταν τεράστια πίεση, η ψυχραιμία του ήταν κομβική.
Δεν χρειαζόταν να κάνει κάθε φορά την απόκρουση της χρονιάς.
Χρειαζόταν να είναι εκεί.
Να καθαρίζει τις φάσεις.
Να κρατάει τη θέση του.
Να μη δίνει στον αντίπαλο την αίσθηση ότι υπάρχει εύκολο γκολ.
Και το έκανε.
Έκανε κάτι που λίγοι μπορούν να κάνουν στην Ελλάδα
Έπαιξε σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό.
Και κατάφερε να έχει μεγάλη καριέρα και με τους δύο.
Αυτό από μόνο του είναι τεράστιο.
Στην Ελλάδα, οι μετακινήσεις ανάμεσα σε μεγάλους αντιπάλους δεν είναι ποτέ απλές.
Δεν είναι μόνο ποδοσφαιρικές αποφάσεις.
Κουβαλούν συναίσθημα, αντιδράσεις, θυμό, πίεση.
Ο Νικοπολίδης όμως δεν εξαφανίστηκε μετά τη μετακίνησή του.
Το αντίθετο.
Συνέχισε να κερδίζει.
Συνέχισε να παίζει σε υψηλό επίπεδο.
Συνέχισε να είναι βασικός.
Και τελικά έγραψε ιστορία και στις δύο πλευρές.
Δεν ήταν ο πιο θεαματικός – ήταν όμως αξιόπιστος
Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο κομπλιμέντο.
Ο κόσμος αγαπά τα highlights.
Μια απόκρουση στο «Γ».
Μια εκτίναξη.
Ένα πέναλτι.
Οι προπονητές όμως αγαπούν κάτι άλλο.
Την αξιοπιστία.
Να ξέρουν τι θα πάρουν.
Να μην τρέμουν κάθε φορά που η μπάλα πλησιάζει στην περιοχή.
Να έχουν έναν τερματοφύλακα που δύσκολα θα χαλάσει μόνος του το παιχνίδι.
Ο Νικοπολίδης είχε αυτή τη σταθερότητα για πολλά χρόνια.
Και στο ποδόσφαιρο η διάρκεια είναι συχνά πιο δύσκολη από μια μεγάλη σεζόν.
Ήταν και η προσωπικότητά του μέρος της επιτυχίας
Δεν ήταν άνθρωπος των υπερβολών.
Δεν προσπαθούσε να γίνει πρωταγωνιστής έξω από το γήπεδο.
Κρατούσε χαμηλό προφίλ.
Και ίσως αυτή η ιδιοσυγκρασία να ταίριαζε απόλυτα στη θέση του.
Γιατί ο τερματοφύλακας πρέπει να ζει με τεράστια πίεση χωρίς να τη δείχνει.
Να έχει μόλις δεχθεί γκολ και δέκα δευτερόλεπτα αργότερα να λειτουργεί σαν να μην συνέβη τίποτα.
Ο Νικοπολίδης έμοιαζε να το έχει φυσικά.
Πόσο μεγάλος ήταν τελικά;
Ίσως η απάντηση βρίσκεται σε κάτι πολύ απλό.
Όταν μιλάμε για τους κορυφαίους Έλληνες τερματοφύλακες της σύγχρονης εποχής, δύσκολα μπορείς να κάνεις τη συζήτηση χωρίς να αναφέρεις το όνομά του.
Πρωταθλητισμός.
Ευρωπαϊκές βραδιές.
Μεγάλα ντέρμπι.
Εθνική ομάδα.
Και φυσικά το Euro 2004.
Έζησε σχεδόν κάθε μορφή πίεσης που μπορεί να ζήσει ένας ποδοσφαιριστής.
Και τις περισσότερες φορές έδειχνε το ίδιο.
Ήρεμος.
Συγκεντρωμένος.
Σαν να μην συνέβαινε τίποτα ιδιαίτερο.
Και ίσως τελικά αυτή να ήταν η μεγάλη του δύναμη.
Όταν όλοι οι υπόλοιποι καταλάβαιναν πόσο μεγάλη ήταν η στιγμή, ο Νικοπολίδης έμοιαζε να την αντιμετωπίζει σαν μία ακόμη φάση που έπρεπε απλώς να τελειώσει σωστά.
